Ađalvalmynd

Auglýsing

Atburđarteljari

Könnun

Hvernig er sumariđ heima á Íslandi?

Sjá niđurstöđur

Innskráningar kubbur

Fimmtanda bloggid

26. júlí 2008 klukkan 10:32

Stoppuðum ekki lengi við í Adelaide en samt nógu lengi til að kynnast snilldar bjórnum COOPERS Brewery framleiddur í Suður Ástralíu, mæli með því  ef þið eigið leið um Heiðrúnu þá skuluð þið ath hvort hann fáist þar. 

Ótrúlegt en satt prófuðum við að takast á við líkamlega vinnu á ný. En við héldum til Horsham og aðstoðuðum Chris Smith of fjölskyldu við rúning.  Tæplega 800 kindur voru rúnar á tveimur dögum. Þrír ofvirkir rúningsmenn héldu okkur vel við efnið. Ég týndi upp magaull og sópað og sópaði. Eyþór tók upp reyfin og kastaði þeim yfir borð þar sem ullin var flokkuð og síðan pakkað. Vorum frekar skökk, með strengi, blöðrur og handadoða eftir þessi ósköp. Hamagangurinn minnti einna helst á síldarævintýrið á Sigló forðum. Þessi heimsókn var stórskemmtileg og gaman að kynnast Áströlskum bændum og búaliði.  

Fórum á enn eina sauðfjársýninguna. Það sem þessi sýning hafði fram yfir aðrar sem við höfum farið á er að þarna var gríðarlegur fjöldi af kindum og bændum.  Einnig var boðið upp á sálfræðiaðstoð, brjóstaskoðun og kínverskt nudd.  Við fylgdumst spennt með sauðfjárdómum og keppnum sérstaklega með Texel og Poll Dorset sem eru aðal kjötkynin hér á landi.  Ef einhverjum þykir íslenskir búfjárdómar torskyldir þá voru þessir nær því að vera einsog stjörnuspáin í Séð og Heyrt, því dómarinn gaf engar einkunnir heldur raðaði þeim bara upp dularfullur á svip. 

Einnig grófum við upp íslandshestabúgarð sem er við suðurströndina. Þar búa tvær kraftmiklar systur með um 50 ísl hesta.  Þær telja að það sé góður markaður fyrir hestinn okkar.  Á búinu voru einnig 300 Buffalóa gripir sem þær mjólka og framleiða osta ofl.  Ef þið vitið um einhvern sem langar að vera nokkra mánuði í Ástralíu, þá vantar þeim einhvern lipran hestamann.  Þetta er rétt við sjóinn og vinsæll brimbrettastaður.  

Frá Horsham héldum síðan af stað til stórborganna Melbourne og Sydney. 

Dísa vinnulúin
Ţórdís Sigurđardóttir
3 athugasemdir

Fjórtánda bloggiđ

21. júlí 2008 klukkan 10:04

Það er kominn tími til að skella inn nokkrum línum sem á daga okkar hefur drifið síðastliðnar vikur. Kvöddum Armidale í byrjun júlí með vel heppnaðri bílskúrssölu, seldum nánast allt frá okkur fyrir utan tannburstann og brækurnar. Og er búinn að komast að því að það vottar fyrir peningaviti í mér, þegar ég seldi ruslafötuna og notuðu rúmfötin með hagnaði.   

Tókum lestina til Sydney og flugum svo næsta dag til Alice Springs, sem er lítill bær fyrir miðju landi. Okkur langaði að upplifa eyðimörkina og hitta hina upprunalegu Ástrala. Og það gerðum við, fengum Ástralíu óblandaða beint í æð. Allar eiga sína originala og þeir sem við hittum í Alice voru ógleymanlegir.  Miklir karakterar bæði í útliti og hegðum. Þeir settu mikinn svip á bæinn með yfirveguðu fasi og ja segi kannski ekki þokka, en það var eitthvað sjarmerandi við þá og þeirra líf. Það voru listabúðir í öðru hverju húsi sem seldu falleg málverk og muni sem frumbyggjarnir hafa gert.
Svo var það hin hliðin á frumbyggjunum, en stór hluti af þeim hefur ekki þróast eða blandast vel við hvítu landnemana og það sem þeim fylgdi s.s áfengi. En þeir þola það sérstaklega illa og verða háðir því nánast við fyrsta sopa. Í samfélögunum sem þeir búa í gilda ákveðnar reglur s.s. að þangað má ekki flytja inn áfengi og þeir mega ekki koma þangað fullir.  Það leiðir til þess að óreglupésarnir ráfa um Alice Spring í grúppum, og á kvöldin reisa þeir sér varðeld.  Ekki veit ég hvað þar fer fram en þeir eru örugglega bara að grilla pylsur og steikja sykurpúða.  Fæstir frumbyggjana sækja daglega vinnu en þeir fá opinbera styrki og tekjur af innkomu vegna ferðamanna sem heimsækja svæði sem þeim tilheyra.  
Frumbyggjarnir eiga það til að arka eitthvert út í eyðimörkina fyrirvaralaust til að vinna í sínum andans málum og kallast það “walkabout”.  Það er t.d einn frægur frumbyggja fótboltakappi hérna og hann er með það ritið í samningnum sínum að hann megi taka “walkabout” hvenær sem er miðju leiktímabili.
 Í Alice Springs er ýmislegt hægt að gera fyrir utan að skoða frumbyggja og rauðan sandinn.  En við fórum t.d. í útreiðatúr á úlfalda.  Úlfaldarnir er sóttir út í eyðimörkina þar sem þeir lifa villtir og svo tamdir.  Talið er að rúmlega 700 þús. villtir úlfaldar séu í landinu.

 Það má kannski segja að ferðalag okkar hafi verið í anda frumbyggjana, tókum walkabout og yfirgáfum  hið fallega og tilkomumikla landslag í Alice Spring og héldum niður til Adelide, í leit að annarskonar andlegum upplyftingum. 

Dísa frumbyggi 
Ţórdís Sigurđardóttir
3 athugasemdir

Ţrettánda bloggiđ

23. júní 2008 klukkan 07:13

Nú er fer að styttast í reisuna miklu um Ástralíu. Skólinn er að klárast og ætlum við að nota júlí og skoða okkur um. Erum aðeins byrjuð að plana ferðalagið en heimamönnum hér finnst við hafa frekar óraunhæfar hugmyndir um hvað við viljum gera og sjá. Og þá aðallega hvað við ætluðum yfir mikið svæði á stuttum tíma. Svo var það ferðamátinn, um daginn arkaði ég af stað í mikilli stemningu í leit að ferðabíl og þá helst einhverju sem værir hægt að gista í.  En uppskar helst úr þeirri leit háðsglósur um stærð og kyn. Var sagt að ég væri svo lítil að ég gæti sofið í hvaða bíl sem er, og síðan væri best fyrir mig að koma með unnustan með mér næst. 

 En ætlum nú ekkert að láta þetta draga of mikið úr okkur, erum í miklum  ferðahug og hlökkum til að upplifa meir af Ástralíu. 

 En þá er komið að máli málanna, svar við spurningu vikunnar: Pungstærðin er aðalmálið.  Fyrir þennan eiginleika er reiknað kynbótamat – stór og vel lagaður pungur  eykur frjósemi.  

Dísa í útrás
Ţórdís Sigurđardóttir
8 athugasemdir

tólfta blogg

08. júní 2008 klukkan 06:18

Á meðan þið glímduð við jarðskjálfta og ísbirni glímdum ég og Eyþór við Birtu og Valþór. En allt gengur yfir og tekur enda, og eru þau núna að spóka sig um Sydney, vafalaust að láta bæjarbúa vita að þau séu nú búinn að “ferðast yfir hálfan hnöttinn”. 
En það fór ekki framhjá neinum í Armidale að Birta væri kominn “yfir hálfan hnöttinn” og notaði hún það ítrekað til þess að fá sínu framgengt.  Við sinntum hennar helstu þörfum, sem eru nú enginn geimvísindi, bara að alltaf sé bjór í kælinum.  En þetta voru skemmtilegir dagar og gestirnir til sóma. 

Við heimsóttum sauðfjárbónda og fórum með honum gegnum íslensku hrútaskrána, sýndum honum hvernig alvöru sauðfé lítur út C:  Allir fengu derhúfu og flöskuhaldara merkta bænum og síðan var settur kældur bjór í skottið á jeppanum og farið í skoðunarferð um landareignina. Bóndinn var mikill töffari,  hringdi m.a. í frúna í gegnum talstöðina sína “babe I will take them on a full farm tour”  Við ílengdumst yfir daginn því þarna var gott að vera og vel tekið á móti okkur.  

Smá menning, fórum á söngleik þar sem við táruðumst, heimsóttum vínbónda og vorum fáguð, og fórum í sirkus þar sem við hlógum og upplifðum spennu sem hélt manni í heljargreipum, sérstaklega þegar apakötturinn þeystist um á pony hesti.  

Skelltum okkur í bíltúr á Gullnu ströndina á svakalegum kagga og Valþór brosti hringinn þegar við þeystumst um á 90 á hraðbrautunum með Birtu bílveika og hálf meðvitundarlausa í aftursætinu og mig frammí að vísa veginn með 5 misgóð kort í fanginu, en þetta hafðist á endanum. C:  
Þar tók við búðarráp og strandfílingur  og hefðum við alveg getað verið þar lengur því mikil var stemmingin, fjárfest í Hawaii skyrtum, sólgleraugum og brimmið kannað.

En hápunkturinn og markmið ferðarinnar var hestasýning.  Þar var hægt að sjá ýmislegt, þyrlu að smala nautgripum, kappreiðar á kameldýrum, hestahvíslara, rodeo, söng og dans.  Allir fengu kúrekahatt og þjónað var til borðs 1000 manns 3 rétta máltíð meðan á sýningu stóð. Þessi sýning er geysi vinsæl sýnd 6 daga í viku allt árið um kring fyrir utan jóladag.  

Það er mest borðað af nautakjöti hérna, en það sem kemur manni kannski helst á óvart að líklega hefur stærstur hluti landsmanna ekki smakkað kengúru. 

Dísa sem helst borðar lambakjöt
Ţórdís Sigurđardóttir
5 athugasemdir

Gestafćrsla

31. maí 2008 klukkan 06:17

Gott fólk
 
Í tilefni heimsóknar okkar Valþórs hingað til andfætlinganna fannst Dísu tilvalið að láta mann skrifa hér inn færslu til þess að sinna hungruðum aðdáendahóp sínum heima fyrir án þess að gera það sjálf.. sem sagt láta mig, Birtu, skrifa.

Þegar við mættum hér til þeirra hjúa beið okkar kælt hvítvín og hæna í ofni, sem var vissulega vel þegið eftir að hendast þetta í flugvélum yfir lönd sem maður þekkir ekki og komumst við heil út úr þessu öllu saman, þrátt fyrir efasemdaraddir heima fyrir (Binni). Eftir matinn reyndum við að halda okkur vakandi fram á kvöldið en mikið var gott að sofna.

Fyrstu dagarnir fóru í það að jafna sig og svona hefðbundið. Ég efast samt um að þið hafið áhuga á því að heyra nánar um hvernig líkamsstarfsemin var að venjast lífinu hér fyrir sunnan, en þeir sem eru spenntir bara hringið seinna í okkur fyrir ýtarlegri lýsingar.

Eyþór er búinn að vera að læra rosalega mikið, enda einhver próf framundan sem eru víst frekar mikilvæg. Mér persónulega finnst nú að hann ætti að vera að sinna okkur enda komin yfir hálfan hnöttinn til að heimsækja hann, ég ætla sko ekki að gera það aftur!

Hingað til hefur verið staðið við það að það sé veittur bjór upp á dag og mér finnst líklegt að það haldi áfram sem er mjög gott, ef þú lest þetta Árni þá finnst mér að þú ættir að fara að æfa þig fyrir Jónsmessuna því ég er komin í svakalegt form.

Menningarhápunktur ferðarinnar var í gærkvöldi, en þá fórum við á leiklistarviðburð í skólanum hjá Dísu og Eyþór. Titanic the musical... þarf að segja meir??

Við vorum að koma úr vínsmökkun hjá vínbónda sér í nágrenninu sem var mjög gott og planið í kvöld er að fara í Sirkus... vonandi sé ég dverga.

Vi har et plan næstu daga og þá ætlum við að skella okkur á Gylltu ströndina  í sólbað og drekka framandi drykki, þar er líka einhver hestasýning þar sem vín er veitt með mat að vild á meðan sýningunni stendur sem við nýtum okkur óspart eins og sannir Íslendingar. Outback Spectacular heitir hún (hljómar eins og Skagfirðingur hafi nefnt dæmið)

En best að slútta þessu og festa á netinu áður en vissir aðilar ritskoða þetta pár.

Ferðin er góð og fer batnandi með hverjum sopa/degi... I luv it

kveðja Birta gestsauga (vitum öll hvernig það er)

Ţórdís Sigurđardóttir
3 athugasemdir

ellefta bloggiđ

19. maí 2008 klukkan 13:48

Erum nýbúinn að vera á “ullarhátíð” hér í Armidale þar sem auðvitað var hægt að sjá ýmislegt sem tengist ullarbúskap t.d rúning, ullarflokkun og ullar flíkur, ýmist af Merino fé eða lamadýrum, fjárfesti einmitt í ullarpeysu af lamadýri, og á örugglega eftir að koma sér vel en fyrsti snjórinn hefur fallið í dalnum.
 Sáum eitt þyngsta ullarreyfið í ár af 2 vetra hrút sem vó heil 15 kg. Nokkrar peysur hægt að prjóna úr því, kannski að láta Ullarselið vita.
Við fylgdumst með smalahundum að verki, Bordie Collie og Ástralska smalahundinum og þeir voru margir annsi góðir.  Þeir eru notaðir mikið og fjölbreytilega t.d kenna þeir þeim að hoppa upp á kindurnar og labba á þeim fram og til baka til að fæla þær eftir þröngum göngum eða upp á vagna. Einnig kenna þeir þeim að skríða á milli fótanna á fénu til að hreyfa við þeim á þröngu svæði t.d úr hornum. Þeim er líka sumum kennt að þegja og gelta aðeins eftir þörfum.
En það  er mikil hundamenning í Ástralíu, allir bændur eiga hunda sem er skiljanlegt í landi þar sem meðal sauðfjárbúið er rúmlega 2.500 fjár.
 Er búinn að setja inn nokkrar myndir frá hátíðinni, t.d af Geira Valtýrs Ástrala sem er skífuþeytir. 

Það fer að styttast í að Birta og Valþór mæti á svæðið þannig að það fara að verða síðustu forvöð að senda með þeim gjafir til okkar. 

Dísa í Ullarlandi 
Ţórdís Sigurđardóttir
3 athugasemdir

tíunda bloggiđ

07. maí 2008 klukkan 07:59

Kæra góða fólk er ekki allt að vakna til lífsins hjá ykkur þarna uppi?  Haustið er búið að vera ansi notalegt hérna niðurfrá hingað til, sól og blíða á daginn en skríður undir frostmark á nóttunni. Þurfum því að fjárfesta í fleiri rafmagnsofnum því það getur orðið vel kalt inni hjá okkur á nóttunni. Hittum einmitt finnska stelpu um daginn og það var svolítið sérstakt að við norðurlandabúarnir værum að kvarta undan kulda, en vorum samála um að við værum vanari vel upphituðum húsum. 

Vorum með smá íslands kynningu fyrir sauðfjárgúru og prófessora í skólanum í dag. Eyþór hélt tölu um íslensku sauðkindina og verkefnið sitt og sýndi myndir af hinu og þessu sem því tengist,  ég reytti niður nokkur flök af þurrkuðum steinbít og skenkti í brennivín í staup. Þetta rann auðvitað allt saman vel niður í mannskapinn með vænni klípu af smjöri, og að sjálfsögðu hrifust þeir af landi og þjóð og blessaðri sauðkindinni. 

Í tilefni mæðradeginum þá langar mig að minnast aðeins á mína, sem er að flækjast í austurlöndum fjær eða í Yemen.   Er nefnilega skíthrædd um að hún skili sér kannski ekki heim, svamlandi um í Rauða-hafinu í 30 stiga hita, verslar sér klæðskerasaumuð föt og ódýrt skart, og tala nú ekki um ef hún er kominn í þurrkuðu laufblöðin sem  arabarnir tyggja og njóta mestan allan daginn.  Elsku móðir, Kolla, Elva og Sigrún skilið ykkur heim.... 

Eigum við ekki að segja að meirihlutinn ræður, en það eru 3 tímabelti í Ástralíu. 

Dísa umbi Íslands í útlöndum 
Ţórdís Sigurđardóttir
4 athugasemdir

níunda bloggiđ

22. apríl 2008 klukkan 11:24

Það er nú hálf rólegt í bæ þessa dagana, Eyþór er á fullu í ritgerðarsmíðum og ég er mest í því að dóla mér, klóra mér í hausnum og mála. Ég er að bíða eftir útkomu úr mínum prófum og held svo áfram í skólanum eftir vetrarfríð.  
Verð nú að koma því að að meðleigjandinn er alveg að slá í gegn þessa dagana en hann fékk sent skjal þar sem honum var tilkynnt að hann væri orðinn heiðursborgari í Armidale.  Síðan var hann hæstur í bekknum sínum í prófi í kjötvísindum um daginn, við vorum nú bæði hissa á þessu sérstaklega ég því mér finnst hann hálf málhaltur og seinlæs á máli heimamanna.  

Það er farið að hausta svolítið og maður kemst ekki hjá því að hugsa til vorsins heima. Manni langar í sauðburð sem er að álíka hollt og nauðsynlegt fyrir mann einsog að fara í leitir, hestaferðir og á þorrablót.   Horfði líka löngunar augum á brennivínspelann og harðfiskinn okkar, sem við ætlum samt að spara þar til við hittum frumbyggjana í eyðimörkinni í júlí.
Eldaði kjötsúpu í nettri heimþrá krydduð með tárum og hordropum en hún stóð fyrir sínu, og mettaði maga og sál.   

Það fer  bráðum að koma dagsetning á heimkomuna (í lok júlí sirka) læt ykkur vita um leið og það er ljóst. Því einsog við vitum krefst glæsilegt og hátíðlegt heimkomugeim mikils undirbúnings.  

Dísa viðkvæmt vorblóm
Ţórdís Sigurđardóttir
6 athugasemdir

áttunda bloggiđ

15. apríl 2008 klukkan 07:06

Er búinn að grafa upp málara bæjarins og þeir eru ögn skrýtnir einsog fleiri málarar sem ég þekki, en þessir eiga örugglega  vinninginn í “skrýtnasti málarinn” þeir byrja að vinna 7.30  og  taka ALDREI pásur... Í minni orðabók er samansem merki á milli málara og pásu, og mér líkar það vel.  Á föstudögum og um helgar vinna þeir samfleytt frá 7.30 til 15.00  Ekki einu sinni matarpása..  Má þetta bara...?  

Okkur var boðið í mat á Sunnudaginn síðastliðinn  og sátum í fyrsta skiptið við matarborð þar sem farið var með borðbæn, við vorum ekki ein við borðið þarna var líka danskt par sem gestgjafarnir kyntust í Bíblíu klúbbi.  Kannski eru þetta örloginn að grípa í taumana og í örvæntingu að reyna að koma okkur á annað spor í lífinu og kynna okkur fyrir guðræknara fólki.   

Eyþór braut endajaxl um daginn er hann beit í ólívu stein, og þegar hann koma heim frá lækninum var hann hálf viðkvæmur á sál og líkama.  Og er enn, ég get auðveldlega komið honum úr jafnvægi með því að minnast á sprautur og borvélar. En stend í þeirri trú að ég sé að herða hann upp andlega.  

Nokkrar vel valdar myndir hafa nú bæst í myndasafnið. 

Dísa og amen á eftir efninu
Ţórdís Sigurđardóttir
6 athugasemdir

Sjöunda bloggiđ

09. apríl 2008 klukkan 08:39

Þá eru gestirnir farnir og orðið óhætt að gera grín og skella myndum inn á netið, en frú Sólborg og Einar stórbóndi ferðuðust hálfan hnöttinn til að njóta okkar ágæta félagsskapar. 
Við erum búinn að hafa það óskaplega gott, mikið um góðan mat og nauðsynlegt meðlæti. Skelltum okkur í ferðalag og ætli við höfum ekki keyrt 12-1300 km seinustu 4 daga. Einar sat undir styri og stóð sig einsog hetja, ég fékk bara tvisvar hland fyrir hjartað þegar hann lenti á röngum vegarhelmingi, en Ástralarnir eru snaröfugir í umferðinni en Einar ekki.
Keyrðum í gegnum vínhérað og auðvitað stoppuðum við hjá einum bóndanum og fengum vínsmakk, það var nú einhver fata þarna til að skyrpa í en þar sem ég er með afbrigðum hagsýn og nýtinn og hendi ekki mat skolaði ég hverjum einasta dropa niður með góðri samvisku.

Við gistum 2 nætur í stórborginni Brisbane. Við bjuggum við á sem rennur í hlykkjum gegnum bæinn og við ferðuðumst með bát í og úr miðbænum. Hún er öruggleg ein flottasta borg sem ég hef komið í gífurleg háhýsi og vígalegar brýr. Þar búa um 1,5 miljón manns og kannski litlar líkur á að rekast á kunnuleg andlit. En  eitt kvöldið sátum við á veitingastað og ég í sakleysi mínu var/er viss um að hjónin á Stóra-Kroppi sátu á næsta borði, þetta fannst öllum voðalega fyndið og brandarannir næstu daga gengu mikið út á  “heyrðu var þetta ekki Jón á Lundi sem við mættum þarna,,  eða  “Nei, var þetta ekki Haddi í Brautarholti á brimbrettinu,, osfr. 
En ef einhver veit hvort hjónin á Stóra Kroppi voru í Ástralíu í Brisbane á veitingastað við ána klukkan 7 á miðvikudagskv. 2. apríl.  Þá þætti mér vænt um að frétta það.

Svo fórum við að fikra okkur heim meðfram strandlínunni með viðkomu í dýragarði með helstu villidýrum Ástrala. Þar gátum við klappað kengúrum og komist í návígi við krókódíla og snáka. Fórum líka í safn og sáum helstu dýr Ástrala uppstoppuð t.d risa köngulær og kakkalakka. Er reyndar búinn að sjá þau nokkur á lífi í íbúðinni okkar...

Við heimsóttum nokkra strandbæi á leiðinni, löbbuðum hvítar strandir og ilvolgan sjó, sáum myndarlega strandverði og brimbretta kappa. Okkur Sólborgu langaði alveg að drukkna pínu og verða bjargað. Bræðrunum fannst svo sérstaklega gaman að labba miðbæinn þegar líða tók á nóttina en þar klæða stúlkurnar sig lítið og eftir veðri og sumar voru afskaplega vingjarnlegar og hýrar á brún.

En það er vægast sagt búið að vera mikið stuð og grín, og dagarnir líðið fljótt. Skoðuðum mikið og fjölbreytt landslag á stuttum tíma, en komumst alltaf að því meir og meir hvað Ástralía er rosalega stór og fjarlægðirnar miklar. 

Það sem upp úr stóð eftir ferðina  í mat var sverðfiskur og nautasteik (líklega stútfull að hormónum, en það er leyfilegt hér)  en það  versta var heitt kaffi í niðursuðudós.
En rosalega erum við búinn að borða mikið seinustu daga við Eyþór lítum út einsog Eþiopíu börn, horuð með belg. 

Dísa útþaninn og sæl 
Ţórdís Sigurđardóttir
6 athugasemdir
Síđa 1 af 2

Prófíll

  • Nafn: Ţórdís Sigurđardóttir
  • Atvinna: talsmađur ástralska frumbyggja
  • Hjúskaparstađa: međleigjandi minn er Eyţór Einarsson, Skagfirskur gullklumpur
  • Um mig: óvenju glćsilegur heimshornaflakkari

Fylgifiskar

Klukkan

Undirsíđukubbur

Gagnasafn